Ordinary Thoughts

I have been inactive in blogosphere for weeks now. I still can’t find an excuse, I just suddenly ran out of passion. I don’t know…I mean, I love blogging and I love the people here.

This stupidity is beyond my plans for the heart’s day. It hasn’t even paid a visit in my subconscious. Bearing this madness over someone special is truly unexpected. But it is now futile to cry over spilled milk, as the old adage goes. Maybe it’s time for these two individuals to take their separate ways.

Once again, I have proven how love destroys the sanity of a clever person. (Please set aside the notion that I’m bragging myself on the last two words of the preceding sentence.) No matter how hard a person tries not to be vulnerable from the weakening powers of love, he’s still caught off guard sometimes—and you can count me in!

They say that the most important thing that should be present in a relationship is TRUST. Yes, trust. This five-letter-word which is very precious for others that is why they hesitate to give it wholeheartedly to their partners, however strong the feeling is. Nonetheless, you really have to give trust if want to be trusted. And so to speak, by all means, I have given mine.

But what if at the end of the day, you will find out that the person you have trusted does not really deserve the trust? And more than that, what if that person utterly destroyed the trust? How would you react? Can you forgive the offender? Of course not right?

Now in my viewpoint, my initial reaction would be to despise the person—forgiveness may come later as time goes by.

However, what if you still love the person? Is love without trust enough to keep you holding on? I believe that is stupidity but I can’t categorize myself afar from it as well. Is this really what others call “falling in love”? Do we really have to fall in love? Why don’t we climb? Now that’s hilarious! I’m going out of the topic now.

Well anyway, I don’t want to put more torture to myself. At least now, I have escaped from the “painful” stage and I think I’m doing it great—yeah, great, great pretender.

I just want to curse her. Slap her. Do some tongue-lashing. And most importantly, hate her. Hate her today, tomorrow and in perpetuity. But, what I vehemently hate now is the fact that I can’t hate her enough despite what she’s done. And this keeps me a stupid person.

LOVE SUCKS!

Gusto ko sana magpost din ng entry tungkol sa love kasi halos lahat ng bloggers ngayon ganun ang tema. Palibhasa ilang tulog na lang, araw na ng mga puso. Hay naku mapupuno na naman ang mga hotels at magiging todo expensive din ang flowers for this occasion.

Kaya lang di pa ako makaisip ng pang-Valentine post eh. But I think that would come later. In the meantime, kwento ko muna ang dalawang araw na patuloy na pagbuhos ng ulan (buti na lang ngayon at nagpakita na si bespren araw) na nagresulta sa grabeng pagbaha dito sa City of Gentle People. As in grabe. Kalahati ng mga dumaraang bus ang lubog sa baha (ewan ko lang kung may biyahe pa). Samantalang ang daming bahay at buhay ang tinangay ng rumaragasang tubig baha. Hindi ko man alam ang eksaktong mga nangyari kasi nakamukmok lang ako sa opisina habang nakamasid sa pagbuhos ng ulan. Kelan kaya mauubos ang pagtulo nito? Sana isang buhusan na lang para wala ng ulan, kaso parang ayaw talagang tumigil. Bad trip kasi brown out, pinapapak tuloy ako ng lamok.

Di naman siya (ulan) malakas kaso nga lang eh continuous ang buhos. Syempre dahil dun, lalambot ang lupa at magiging vulnerable sa flashfloods. Nang minsan humina ang ulan, lumabas kami saglit para bumili ng makakain. Ay oo di ko nga pala nasabing dumating yung dalawang kong kasamahan sa opisina na wala rin alam sa mga pangyayari dahil nagshoot sila ng commercial for school competition. Buti na lang dumating sila kasi kahit brown out eh ok na rin kasi pwede kaming magkwentuhan (tama ba yun?).

Anyway tuloy ang story, so paglabas namin (dalawa kami nung classmate ko) di syempre basing-basa kami kasi apaw sa tuhod ang tubig eh. Elevated pa nga yung dinaanan namin. Pati national highway di nakaligtas. Traffic dahil di na halos makaabante yung ibang sasakyan kasi namamatayan ng makina na gitna ng daan. Kaya ayon sina mamang pulis nakabantay salakay.

Nung makatawid na kami, nakita namin si David (classmate ko rin) na half naked kasi daw nahulog siya sa isang manhole habang naglalakad. Basa lahat ng gamit nya—cellphone, pera at gamit sa skwela. May pasok kasi kami every Saturday. Kwento pa niya, di raw muna siya makakauwi kasi gumuho yung bridge sa lugar nila. Syempre walang kahit anong uri ng sasakyan ang makakadaan. Naawa talaga ako sa mga nastranded dahil sa baha.

Di naman kasi nakakaligtas ang lugar namin tuwing may bagyo, peru hindi ordinaryo dito ang makaranas ng ganito kagrabeng pagbaha. As in lahat ng lansangan lubog sa tubig baha. Ewan ko lang kung may uuwian pa ako ngayon, sana naman di tinangay ng ago sang bahay namin (I’m crossing ma fingas).

Well anyway, kinabukasan narinig na lang ni Bong ang bali-balitang ang dami daw namatay sa dalawang araw na pag-ulan. Mga bahay na kinain ng baha at mga buhay na natagpuan na lamang na palutang lutang sa dagat. Grabe talaga.
So mga nangyari, ewan ko lang kung appropriate bang gumawa ako ng Valentine post. Marahil ito na muna. Naku pasensya na at napahaba ang kwento ko. Salamat sa pagbabasa. Naway patnubayan tayo ni Lord lagi. Ingat!

Kahit alam kong medyo huli na ‘tong goodbye post ko, itutuloy ko pa rin habang hindi pa nagpapalit ng taon. I’ll make this an acknowledgment entry before I succumb to the inevitable vacation brought about by the holidays. Kailangan ko lang magpasalamat ng marami sa mga taong tumangkilik sa aking blog. Kahit di kasing lalim ng Pacific Ocean ang contents nitong site ko e nagtiyaga pa rin kayong dumalaw, magbasa at magkomento. Di ko man kayo ma-mention lahat, basta SALAMAT TALAGA NG MARAMI SA INYONG LAHAT NA NAGING BAHAGI NG BLOG KO. At syempre dun na rin sa mga nagbabalak na maging bahagi. Welcome kayong lahat na pagtiyagaan ang entries kong minsan walang laman, minsan pwede na.

Syempre meron din akong bibigyan ng espesyal na pasalamat dahil sila yung tipong mga early birds sa blog ko. Kum baga sila yung unang mga nakabasa ng mga kabalbalan at kadramahan ng aking layp.

Unang-una, salamat muna sa taong nag-encourage sa akin sampu ng aking mga kasamahan sa publication na maglipat bahay at i-transfer lahat ng blogs namin sa blogosphere. At yan ay walang iba kundi and may ari ng blog na itago na lang naten sa initials na Stupidly Perfect. Tama ang inyong nabasa, yun nga, at produkto iyan ng matambok na pag-iisip ni Bong. Salamat ng super dami Friend for introducing us this world. Syempre sa lahat din ng aking kasamahan sa TN, di ko kayo iisa-isahin pa dahil sobrang dami nyo (baka abutan ako ng boss namen e di pa naman pwedeng mag-internet pag nasa trabaho…sumasaglit lang naman ako kasi alam nyo na than when the cat is away, the mouse is alone kaya go go go!).

Basta nung hinalungkat ko ang inaamag ko nang mga posts e eto ang unang pitong pangalan na nakiepal sa posts ko.

Unang ratsada..tan…tanan…nanan…we have Paperdoll. Tingnan mo nga naman ineng, ikaw pala ang unang babae sa aking buhay este blog. Di nyo na itatanong dahil mag-isa lang naman ako dito sino nga bang magtatanong no? Ewan. Basta bagu pa man ako ginanahan na gumawa ng entries sa blogsperyo e nagbabasa na ako ng mga posts ni Manika. Super sasaket ang panga mo sa katatawa pag siya na ang rumampa. Dahil nga jan, na-inspire akong karerin na rin ang blogging. Bata pa lang ako, idol na kita PD, at hanggang ngayon idol pa rin kita kaya sana naman magparamdam ka na. Kung ayaw mo di na kita pipilitin, siguro maaga kang nagbakasyon. Ingat ka na lang ha. Let us know agad pan nanjan ka na kasi miss ka na namin. Tnx PD.

Sumunod kay PD ay walang iba kundi si Ate JosHy. Ang itinuturing kong ate sa blogsperyo. Siya lang naman ang nasa likod ng mga katangi-tanging posts sa Mundong Parisukat. Napakahusay nya talagang magsulat as in wala ka talagang di babasahin. Kaya naman nagtayo kami ni Dhianz ng fanz club kung saan si Dee ang pres, ako ang vice-p at si master ron naman ang treasurer. Oo tatatlo pa lang kaming myembro sa ngayon kaya naman nanawagan ako sa lahat ng Joshians na sumali sa fanz club at ng makarami kami. Hehe…back to you ate Joshy. Salamat talaga ha for giving me the chance to have a sister like u kahit dito lang sa blogsphere. It means so much to me. Hay naku ewan ko lang pagnawala kayo ni Dee sa Blogger, siguro mawawalan na ren ako ng gana. Kaya naman walang mawawala sa aten ha. Lab u te. Ingats ka jan sa inyo at hihintayin ko ang pagbabalik mo.

Pangatlong nagbigay pansin sa post ko ay si Saling-Pusa. Tama, bagu niya tinanggap yung suhestyon ni Bong na Pusang-Gala nalang ang gamitin niya dahil sa mga paglalakbay nya, e matagal na pala siyang visitor ng aking blog. Thank you so much PG. Tats na tats talaga ako sayo parekoy. Sana hanggat nanaisin mong mag-blog ay patuloy pa ren tayong magkakakilala sa blogsphere. Happy Holidays PG. Meow! Meow!

At ang susunod na dalawa ay ang mga kasamahan ko sa TN. Sina Mary Narvasa at Ambrucia na mas kilala sa initials na Cathy Guilaran. Oops! Initials lang ba yung nasulat ko Tat? Sorry ha, medyo bangag lang. Wag mo na lang sabihin na real name mo yun, lolz. Sila ang mga nilalang na ikinulong sa katawan ni Eba peru daig pa si Malakas kung umasta. Lalaki talaga sila peru sa tulong ng mga doctor ay naging matagumpay naman ang kanilang operasyon. Hahaha. Site ko naman to kaya sorry na lang mga girls. Diko naman kayo sinisiraan e, tinutulungan ko pa nga kayong lumabas sa lungga nyo. Hehehe…lolz…jowk lang mga kafated. Thanks din ha sa mga comments nyo sa page ko. Kahit alam kong ginagawa nyo lang yun para magcomment din ako sa blogs nyo. Hahaha. Honestly, salamat girls and I lab u both also.

Ngayon naman ay pumunta tayo sa susunod na pwesto. Siya lang naman ang presidente ng Joshian fanz club, none other than Dhianz. Sila ni ate jOshy ang dalawa sa mga importanteng tao sa mundo ko dito sa Blogger. Dee salamat sa lahat ha. Sana matagpuan mo nga ang iyong sarili sa gagawin mong soul sourching. Hahaha. Kung ano man yan, alam ko naman na kakayanin mo yan Dee kasi sobra ang kapit at tiwala mo kay Lord. Tama yan. Liliban din nga pala ako for a while kaya wala munang hahawak sa fanz club. Peru tama ka kasi whatever happens solid na tayo kay ate jOshy e. Basta nag-comment na ren ako sa post mo dEe. Atdun na yung ibang nais kong sabihin. Antayan tayo ha. God Bless You Always. Salamat talaga!

At syempre para makompleto na sila, eto na si master Ron Turon. Siya lang naman ang may busilak na kalooban na gumawa ng mga libreng disenyo ng layout for your blogs. Tulad nga ng sabi ni Dee kelangan mo lang sumipsip/magpasipsip ng konti kay master Ron. Salamat ng marami master sa pagtangkilik mo sa blog ko mula pa noon. Idol talaga kita kasi ang galing din ng mga posts mo. Happy Holidays Master. Ingats po lagi.

Kung merong mga nauna, meron din mga bagong dating sa tumtutugon naman sa akong blog kaya Arigatou sa inyong lahat. Malilimutan ko ba naman sina sir Pajay na napaka-informative ang mga sinisulat...thank you for sharing you ideas sir; ang bottomless na kapeng gawa ni Dylan Dimaubusan tnx miss Dy; salamat din kay Aian ni laging nagpapalit ng layout peru super dami na ng post mukhang aabot na yata sa 200 entries lahat; syempre kay Kosa din na at kay Pusang-Gala, salamat mga parekoy; thank you so much din kina Ms Donna, Mike Avenue, Zeb, Cyndirellaz, Chyng, Pio Jun Babia, Marco Paolo, The Dong, Krisha, Krisha, Bert Loi, Ewik, ExtraOrdinary Noriel, Gian Carlo, Caroline, Perfectly Imperfect, Royalty Ambisyoso, at yung mga nasa blogroll ko na nakilimutan kong banggitin: , Maya, at sayo Flor. Salamat din ng marami sa aking mga followers: Ms Donna, Bert Loi, Gian Carlo, Kosa, Zeb, Pusang-Gala, Ate JosHy, at Rina.

Salamat sa lahat at sa susunod pa. Mabuhay tayong mga bloggers!